پس از انقراض سلسله صفویه و تسلط محمود افغان و اشرف افغان بر ایران، نادرشاه افشار (۱۱۰۰ تا ۱۱۶۰ هجری قمری) که به او در اروپا لقب «آخرین جهانگشای شرق»، «ناپلئون ایران» و «اسکندر دوم» نیز دادهاند، از منطقه خراسان قیام کرد و توانست مدعیان محلی، افغانها و امپراتوری عثمانی را سرکوب کند. سپس در سال ۱۱۴۸ در دشت مغان مجلسی ترتیب داد و خود را پادشاه ایران نامید. نادرشاه افشار که برای اولین بار شهر مشهد را بهعنوان پایتخت ایران انتخاب کرد، اولین مقبره خود را در این شهر در سالهای ۵-۱۱۴۳ قمری احداث کرد. او بعد از اینکه در سال ۱۱۴۸ قمری رسما پادشاه ایران شد، بلافاصله در صدد فتح هند برآمد، زمانی که از این سفر پرغنیمت بازگشت تصمیم گرفت تا مقبره دیگری برای خود در این شهر بسازد.